Blog

Normaal

6 januari 2015
normaal

Veel mensen kijken tijdens en zelfs na de jaarwisseling terug op het afgelopen jaar. Meestal wordt er daarbij ook gekeken naar wat we willen bereiken in het nieuwe jaar. Wat vinden we belangrijk, waar willen we ons meer, en waar willen we ons minder mee bezig houden? Meestal doe ik hier, – ondanks dat ik niet graag teveel vooruit of achteruit kijk -, aan mee. Echter besef ik mij sinds kort dat veel momenten in het dagelijks leven, als een jaarwisseling voor mij tellen. Het is tijdens een jaarwisseling fijn om bewust stil te staan bij alle mooie en minder mooie momenten dat het afgelopen jaar bood, maar eigenlijk is het nog fijner om elke dag even stil te staan bij dat wat we waarderen, bij de mooie momenten van de dag en de minder mooie momenten van de dag.

Het afgelopen jaar was een hectisch jaar voor onze familie. Het jaar stond vooral in het teken van ziekte, maar ook in het teken van openheid, en leren omgaan met dat wat er is. Het leven bij en met de dag. Het nieuwe jaar begint voor mij weliswaar met verlies en verdriet maar ook met dankbaarheid. Dankbaarheid voor het leven, en voor het besef dat we als mens krachtig en tegelijkertijd ook zo breekbaar en nietig zijn. Mijn stiefmoeder haar proces is sinds enkele dagen nu echt ten einde, maar ons proces gaat door. Ondanks haar overlijden voel ik mij echter niet leeg of verslagen. Natuurlijk ben ik boos, verdrietig en bezorgd. Ik zie op tegen de begrafenis, de mensen met medelijden, het handen schudden, de koffie en cake, de lege plek aan tafel, en het feit dat ik de tafel niet meer voor vier dek wanneer ik mijn vader bezoek. Maar boven alles ben ik vooral blij dat het proces van mijn stiefmoeder niet alleen zwaar was, maar ons als familie ook kansen bood. Het heeft ons als familie dichter bij elkaar gebracht. We begrijpen elkaar beter, geven elkaar meer ruimte, en waarderen de eigenschappen en sterke punten van elkaar, – ook de eigenschappen in de ander waar we ons soms aan irriteren –  we hebben van elkaar geleerd.

Dat klinkt allemaal wel positief, maar natuurlijk zijn er ook dingen waar ik over twijfel. Ben ik er genoeg geweest voor mijn stiefmoeder, heb ik genoeg aan haar gevraagd, is het normaal wat ik voel of hoe ik nu met dingen om ga? Heel wat mensen in mijn omgeving zijn overleden, toch ben ik sinds mijn vijftiende na een slechte ervaring niet meer naar een begrafenis of crematie geweest van wie dan ook. Ik wilde de dood, of dat wat achterblijft niet zien. Ik dacht dat, als ik het zou vermijden, ik het ook beter zou kunnen afsluiten, mij de persoon zoals deze was, beter zou kunnen herinneren. De waarheid is dat het vermijden niet uitmaakt, dat ondanks alles, het beeld van de persoon tijdens zijn of haar ziekte, maar ook het beeld van hoe degene was, beklijft.

Het is sinds mijn vijftiende de eerste keer dat ik ‘normaal’ afscheid van iemand neem en ik vind het doodeng. De twijfels zijn vervelend, maar het voor het eerst volgen van mijn intuïtie is daarin tegen fijn. Ondanks de twijfels weet ik diep van binnen wat ik moet doen, alhoewel sommige dingen wel schoorvoetend gaan. Is het raar dat ik mij het liefste terugtrek in mijn eigen huis en alle mensen met medelijden wil vermijden? De mensen om ons heen bedoelen het goed, het medeleven is op een bepaalde manier fijn, maar aan de andere kant zadelen ze ons naast ons eigen verdriet, ook nog eens op met hun verdriet, ik vind mijn eigen stuk eigenlijk al groot genoeg. Ik weet natuurlijk niet wat normaal is tijdens een rouwproces, en misschien is niets normaal omdat ieder zijn eigen weg in dit soort dingen moet zien te vinden. Ik leef nu zoveel mogelijk bij de dag. Misschien is alles wel goed nu, en niets gek. Misschien ben ik wel gewoon mens. En is alles volstrekt normaal.

You Might Also Like