Maandag werk ik meestal thuis, net als de meeste collega’s. Ik loop net naar beneden om thee in te schenken, als ik een berichtje binnenkrijg via WhatsApp. Een collega vraagt in de groepsapp of iemand van ons de deur open heeft gelaten. Blijkbaar werkt zij vandaag wel op kantoor. Ze stuurt een foto van een slapende man op de grote leren bank in de gezamenlijke ruimte. Hij draagt een versleten jas, heeft een muts en capuchon op. Naast hem liggen een grote rugzak, een verfrommelde krant en een plastic tas met rommel.
Een andere collega en ik sturen direct een appje in de groepsapp. Of dit serieus is. En of onze collega wel veilig is. Onlangs nog had een andere collega per ongeluk de deur niet op slot gedaan; het kantoor was de hele nacht open geweest. En op het Suikerunieterrein lopen soms aparte types rond, mijzelf buiten beschouwing gelaten. De collega die net zoals ik oprecht bezorgd is, belt me.
“Denk je dat het echt is?”, vraagt ze.
“Ik vind het niets voor onze collega om hierover een grapje te maken”, zeg ik.
“Dan moeten we haar niet alleen laten. Stel dat het wel echt is. Moeten we de politie bellen? Of zal ik haar eerst proberen te bellen?”, vraagt mijn collega.
“Ik stap zo de auto in als het nodig is”, zeg ik.
“Ja, maar jij woont vrij ver weg. Ik woon dichterbij. Oh shit, mijn man heeft de auto vandaag mee. Wacht, ik bel haar eerst wel even. Ik bel je zo terug, oké?”
“Is goed”, zeg ik.
In de minuten die voorbijgaan schuif ik zenuwachtig heen en weer op mijn stoel, niet wetend wat ik moet doen. Niemand anders in de groepsapp reageert. Dan gaat de telefoon weer.
“Ze neemt niet op”, zegt mijn collega.
“Wat zullen we doen?”, vraag ik. “Misschien de bazen bellen?”
“Wacht, ik krijg een berichtje binnen in de groepsapp”, zegt mijn collega.
Ook mijn telefoon trilt.
“Hahaha, grapje”, typt de collega die de foto stuurde. “Sorry, kon het niet laten. Kennen jullie deze trend echt niet? Ik heb de foto met AI gemaakt. Momenteel zie je dit overal op Instagram”, voegt ze eraan toe.
Mijn bezorgde collega leest het berichtje hardop voor terwijl we aan de telefoon hangen.
“Nou ik weet niet of ik dit wel zo’n leuk grapje vind”, zeg ik.
“Ik ook niet”, zegt mijn collega. “Het had heel goed echt kunnen zijn. Ik twijfelde wel, maar toch.”
“Nou ja, gelukkig is het niet echt”, zeg ik. “We hebben in ieder geval serieus en goed gereageerd, ons valt niets te verwijten.”
Nadat we nog kort wat doorkletsen over het werk, hangen we opgelucht op.
Ik kijk nog eens naar de foto. In de groepsapp plaatst de collega die de grap uithaalde nu ook een link naar een artikel van NOS: ‘Politie waarschuwt ouders voor geintje met AI-zwerver’. Ik klik op het artikel en lees dat verschillende ouders dezelfde angst als mij en mijn collega voelden en meteen de politie hebben gebeld. Ook lees ik dat er door de politie twee keer een helikopter is ingezet. Ik denk aan al die arme ouders die doodsangsten uitstaan omdat ze zo’n foto van hun kind toegestuurd krijgen terwijl ze op hun werk zijn. Ik heb dan wel geen kinderen, maar ik weet zeker dat ik ook meteen de politie had gebeld. En daarna mijn kind een paar maanden huisarrest had gegeven.
Wanneer we elkaar de volgende dag op kantoor weer zien, moet de collega die de foto stuurde meteen lachen. “Sorry”, zegt ze. “Maar jullie zijn ook wel echt een stelletje boomers.”
Ik kijk naar mijn collega, even oud als ik. Ik vraag me af of ze weet wat het woord ‘boomer’ precies betekent. Ik las kort geleden dat jongere generaties alle mensen boven de 25 jaar tegenwoordig ‘boomer’ noemen. Alleen heeft het een volstrekt andere betekenis gekregen dan het origineel. Je bent al snel een boomer als je trends zoals de AI-zwerver niet kent of als je niet handig bent met social media. Het verschil is, het maakt mij allemaal geen reet uit wat een trend is en wat niet. Als je je bezig houdt met trends kom je vaak ook alle nare kanten ervan tegen. En de wereld is al ellendig genoeg. Ik houd mijn bubbel liever klein, overzichtelijk en vol regenbogen – zonder AI-zwerver erin.
Mijn bezorgde collega en ik wisselen kort een blik bij de koffieautomaat. We hoeven niets te zeggen. Dan maar trotse boomers.
