“Heb je gezien wat Trump nu weer voor idiote dingen aan het doen is?”, vraagt mijn man.
Ik haal mijn schouders op. “Geen idee”, zeg ik.
Hij vertelt me over de toestanden met Groenland. “Ik weet dat je het liever niet hoort, maar het is goed om wel een beetje op de hoogte te blijven. Ik wil in ieder geval een beetje het gevoel hebben dat ik weet wat er speelt. Als er dan iets gebeurt…”
Ik kijk zelf al zo’n tien jaar geen nieuws meer. Het heeft mijn leven in positieve zin veranderd. Telkens als ik hoorde over alle ellende in de wereld – mensen die vluchten voor oorlogen en alles zijn kwijtgeraakt, mensen die zoekraken en nooit of dood worden teruggevonden, mensen die elkaar neersteken om zoiets als een geloofsverschil – was het alsof het mij overkwam. Ik weet dat ik onmogelijk kan weten hoe het voelt om in zo’n situatie te verkeren, maar toch raakte het iets in me. Elke keer als ik zulke beelden zag groeide ik verder vol met verdriet. Mijn depressie verergerde. Ik wilde nauwelijks nog naar buiten, sloot mezelf op. Als we elkaar zulke afschuwelijke dingen aan kunnen doen, waarom zou ik dan naar buiten gaan? Wat deden mijn keuzes of gedachten er dan toe?
Tot mijn therapeut op een dag zei: ‘Waarom stop je niet gewoon met nieuws kijken?’
Dat zou het probleem juist vergroten, had ik tegen haar gezegd. “Door weg te kijken ben ik nog erger: een medeplichtige.”
“Weet je welke instructies ze in het vliegtuig geven?”, vroeg ze me.
Ze keek me een paar seconden aan met haar grote fonkelende Bambi-ogen voordat ze zei: “Zet eerst je eigen masker op en dan pas dat van de mensen naast je. Als je niet eerst voor jezelf zorgt, kun je een ander ook niet helpen.”
Op de fiets naar huis dacht ik na over haar woorden. Ik lette niet op en fietste bijna tegen een auto aan. Nog twee avonden heb ik naar het NOS Journaal gekeken voordat ik mijn tv-abonnement opzegde. Er waren natuurlijk de naweeën: zo had ik nog een aantal weken de neiging om elk weekend een krant te kopen. Nieuwsgierigheid, zelfs al doet deze pijn, is inherent aan mens zijn.
Nadat de laatste weeën wegebten, liet ik het eindelijk los. En het was alsof er een enorme last van mijn schouders viel. Ik begon met het maken van plantenhangers, legde een groentetuin aan, ging meer wandelen met de honden. Ik kon enorm genieten van het zien uitgroeien van de piepkleine zaadjes in mijn tuin tot iets tastbaars als een tomaat of een krop sla. Het was alsof ik de wereld door andere ogen zag, de kleine dingen weer kon waarderen.
Nu er ook op social media steeds meer nieuws te zien is, is het nog moeilijker geworden om het nieuws helemaal te mijden. De wereld is beklemmend klein geworden. Mijn man raakt soms verstrikt in zijn telefoon. Zo ook vanavond. Voordat we gaan slapen blijft hij maar scrollen op Instagram en vraagt me dan allerlei dingen die ik niet kan of wil beantwoorden. Hoe ik over de acties van Trump denk, of we bang moeten zijn, of we niet meer boodschappen in moeten slaan. Of ze hem ooit het land uit zullen sturen, ondanks dat we getrouwd zijn. Het enige dat ik hem kan zeggen is dat ik weiger bang te zijn. “Als je je leven in angst leeft, is dat geen leven”, zeg ik. “Een dag doorkomen met alles wat we aan onze eigen hoofden hebben is al uitdagend genoeg.” Hij knikt. Daarna klikt hij Instagram dicht en klikt een app open waarmee hij leert schaken. De volgende dag pakt hij pen en papier, schrijft een aantal zinnen onder elkaar op en plakt het papier op een van de keukenkastjes.
Minder social media
Leren schaken
Nederlands leren
Roadtrip naar Spanje
Samen meer leuke dingen doen
Ik zeg niets, sla mijn armen om hem heen.
