Eind augustus begon ik aan een van de bijzonderste projecten die ik tot nu toe heb mogen doen: Schrijven met een zeehond. Tot en met 4 oktober mag ik me onderdompelen in de wereld van de zeehond, voor een project van Leeuwarden City of Literature, het WEC in Lauwersoog en Meet Me at the Lighthouse.
Voor de zomer werd er een oproep gedaan voor dichters die zich een maand lang wilden verbinden aan een zeehond. Uit de inzendingen werden twee dichters gekozen: Anja Rockel en ik. De komende maand mogen we zo vaak als we willen op bezoek bij Addie en Kiko, twee jonge zeehonden die momenteel bij het WEC verblijven.
Addie werd afgelopen zomer gevonden in Noord-Holland, Kiko op Vlieland. Ze zijn allebei ongeveer twee maanden oud en maken het, na een pittige start, inmiddels naar omstandigheden goed.
Kiko is aan mij toevertrouwd, vanwege zijn relaxte en lieve karakter. De komende weken ga ik hem regelmatig bezoeken en onderzoeken wat er gebeurt wanneer je langere tijd aandachtig naar een dier kijkt. Kun je een band opbouwen met een zeehond? Gaat hij mij herkennen? En wat zie je als je niet na een bezoek weer vertrekt, maar blijft terugkomen?
En misschien wel de belangrijkste vraag: wat zegt dat wat ik zie over mij?
De ontmoetingen met Kiko vormen uiteindelijk de basis voor een gedicht. Onderweg houd ik een dagboek bij. De komende maand zal ik regelmatig fragmenten daarvan delen op mijn website en sociale media: over Kiko, over wat ik leer van de mensen bij het WEC en over mijn zoektocht naar de band tussen mens en zeehond.
